तो निघून गेला. सर्व काही घेऊन गेला. माझ्या पास उरला फक्त त्याने दिलेला शेला. अनेक रंगांनी भरलेला, आठवणींच्या धाग्यांनी विणलेला हा शेला. त्यात सर्व रंगांचे धागे विणले, प्रत्येक धाग्याची एक आठवण. मग ते हसू असो व आसू असोत. मात्र त्यात एक प्रेम रंग जोडायचाच राहून गेला.

     असो, त्याचा गुंडा कुठेतरी कोपऱ्यात राखून ठेवला आहे. पुढे केव्हा हा शेला उसला असता त्या प्रेम धाग्याची ठिगळ लावीन. असा हा त्याने दिलेला शेला मनाच्या कोनाड्यात जपून ठेवला आहे. कधी त्या वेड्याची आठवण झाली कि माझी मीच तो शेला मनावर पांघरून अश्रू टिपून घेते.

     असा हा एक शेला, आठवणींचा शेला........  

मी न ह्या जगाचा
नाही मी त्या जगाचा 
माझी न काही ओळख 
मी एकल्या मनाचा

दिवसा मागून रात 
उरते जशी उरात 
माझ्या मनातील रात 
भिजते तशी विरहात 
कोणास चांदण्या ह्या ?
माझी न काही ओळख 
मी एकल्या मनाचा 

देऊन जा जरासा 
तो स्पर्श आठवाचा 
घेऊन जा जरासा 
तो थेंब आसवाचा 
कोणी न सावराया 
माझी न काही ओळख 
मी एकल्या मनाचा ......

मम आठवणींची भेळ हवी !
त्यास प्रेम-स्पर्शाची मेळ हवी ! 
परि प्रेम अंगी जपताना 
रंगण्यास निवांत वेळ हवी ! 

साँवरे कृष्ण मुरारी मन मोह लियो रे 
मीरा प्रेम दिवानी हरि नाम गवायो रे 


बाँधे पग में घूँगर चलत हरि की दासी 
प्रेम निराला एसा जगत ना देखा कोई 
रंगायो रंग में कान्हा रास रचायो रे 


मीरा के प्रभू गिरिधर नंद मुरारी 
नाम जपत प्रभूजी संसार बिसराई 
सखी मगन एसो जोगन बनायो रे.....

माझीच मी उरले तशी 
रात्रीस वाट उरते जशी 


केसातून विरला जाईचा गंध 
सरला गुलाबी गुलजार रंग 
निमिषात मी उरले तशी 
मेघात वीज उरते जशी 


कोणास चाहूल श्याम पावलांची ?
कोणास रात्र चिंब पावसाची ?
जोगीण मी उरले तशी 
कान्ह्यास मीरा उरते  जशी.....

माझाच मी उरलो तसा
श्वासात प्राण उरतो जसा


आयुष्य एक साद घाली
जाती विरून रेशीम नाती
आसक्त मी उरलो तसा
कोषात गंध उरतो जसा


मी नव्हे कि चिंब तारे
मी नव्हे कि बिंब माझे
वाहून मी उरलो तसा
मातीत थेंब उरतो जसा


आनंद मी माझा जरासा
मीच माझा घाव जरासा
स्मरणात मी उरलो तसा
पाण्यात रंग उरतो जसा......

रुदाद-ए-मोहब्बत दिल में

कभी आई ना आई 

बहार-ए-मदहोशी दिल में

कभी आई ना आई

दर्द पुराना कोई यार बना

हमसफ़र का सफ़र आज़ार बना

उल्फत-ए-कश्मकश जिग़र में

कभी आई ना आई

वो फ़रिश्ता-ए-धडकनों का 

था सितारा इसी नज़र का

पयाम-ए-मसर्रत जहाँ में

कभी आई ना आई

फिर आपकी कमी सताए

प्यासे नैनों में नमी सताए

परछाई सुकून सी ज़िन्दगी में 

कभी आई ना आई......